De volgende ronde

Die maandagochtend begin december ging om 09:15 dan eindelijk mijn telefoon: onze gynaecoloog. En dat is slecht nieuws: ‘als je mij hoort, dan betekent dat dat het niet is gelukt’. Blijkbaar belt Groningen met slecht nieuws niet de patiënt maar de behandeld gynaecoloog. De bevruchting is niet gelukt. Er komt geen terugplaatsing. Einde verhaal. Terug bij af.

Continue reading “De volgende ronde”

Het leed dat punctie heet

Nog nooit was ik zo blij dat ik ongesteld werd: nu konden we dan echt beginnen! Op de eerste dag van de menstruatie mochten we bellen naar het ziekenhuis om op de 8edag van de cyclus een afspraak te maken. Deze afspraak is om te zien of er al een zogenaamd dominant eitje (‘eitje van de maand’) is. Dat is het geval wanneer het eitje (of eigenlijk: follikel) ten minste 14mm is. Als dat het geval is, mag ik beginnen met spuiten! Oja, waarom was ik daar ook alweer blij mee? Ik heb zo’n hekel aan spuiten! Gruwel er echt van! Dus ik hoopte echt dat ik het zelf zou kunnen. Zo niet, dan zou ik voor elke spuit weer naar het ziekenhuis moeten en dat is natuurlijk super onhandig.

Goed, op de achtste dag dus naar de fertiliteitskliniek voor een eerste echo. Een inwendige echo inderdaad, want van buiten kun je zo’n eitje natuurlijk nooit vinden. Medicatie mee in de koeltas want mocht er al een eitje zijn van 14mm dan zou ik direct een spuit-instructie krijgen. En die was er! Wouw! Eens een meevaller, erg fijn. Dus direct de spuit erin. Brr. Maar het lukte! Helemaal zelf gedaan en zo eng vond ik het niet eens! Een hele overwinning voor mezelf. Voor de komende dagen kreeg ik een schema mee van hoeveel eenheden van welke medicatie op welke momenten van de dag gespoten moesten worden. Dat kwam heel precies: er moest exact 24u tussen elke spuit zitten. En als tegen mij – pietjeprecies – wordt gezegd dat iets precies moet, dan moet dat bij mij bijna dwangmatig ook precies. Elke ochtend zaten we daar dan met z’n tweetjes met de handleidingen en alle spullen. Een mini-drugs-lab in je hobbykamer. Op de craft-mat die eronder ligt staat ‘create good stuff’. Nou, daar doen we het voor. 

De ene spuit was simpel: draaien op de juiste hoeveelheid en spuiten. De andere moesten we echter nog zelf mengen met vloeistof, zelf in de spuit zuigen en dan injecteren. En dat spuiten mag dan weer niet op dezelfde plek als gister want dat schijnt niet goed te zijn voor de opname. Ik tekende dus maar streepjes op mijn buik om te ‘onthouden’ waar ik de vorige dag had geprikt. 

Twee dagen later mochten we ons weer melden voor een volgende echo om te zien hoe de groei van het eitje vorderde. Dit keer gaan we voor de 18mm! Maar helaas, dat was nog niet het geval. Dus nog een dag doorspuiten en de volgende ochtend weer een echo. Het is inmiddels donderdag en gelukkig was hij toen wel groot genoeg. Dus bloedprikken (LH mag nog niet te hoog zijn) en de punctie werd ingepland op zaterdag in Groningen. 34 uur voor de punctie moet ik nog een pregnyl spuit. Deze schijnt wel aardig naar te zijn, dus ik wilde die toch graag door een professional laten doen. Dat betekende dat we donderdagavond om 23u naar het ziekenhuis gingen om ons te melden op de kraamafdeling. We meldden dat ik om 23u (P-R-E-C-I-E-S-!!-!!) die spuit moest hebben, maar zo’n haast hadden ze niet. Natuurlijk komt dat niet op een paar minuten aan, maargoed, bij mij wel. Een beetje onrustig werd ik er dus wel van dat zij het niet zo heel precies namen. Uiteindelijk viel het mee en zat de spuit er redelijk op tijd in. En deze was inderdaad wel heel vervelend. Hij deed gewoon zeer en toen ik op wilde staan deed het nog meer zeer. Even blijven liggen dus en toen naar huis lekker in bed. Verder hoefden we tot de punctie nu niets meer te doen.

En toen de punctie. Een half uur voor de punctie is Edwin aan de beurt. Hij krijgt een hokje toegewezen waar hij zijn zaad mag ‘produceren’ terwijl ik in de wachtkamer zat te wachten. Ook wel rukbunker genoemd. Vreselijk vond ik het. In dat halve uur gaan ze dan het mooiste en best zwemmende zaadje eruit halen zodat die zodra mijn eitje eruit is, direct in het eitje gebracht kan worden. Toen was het mijn beurt. We werden meegenomen naar een soort van halve-OK waar onze gegevens nog eens door vier ogen gecontroleerd werden. We willen straks natuurlijk wel een kind van ons en niet van een ander! Dus better safe than sorry. Ik mag mij uitkleden en plaatsnemen op de stoel en word afgedekt. Eerst wordt alles even schoongespoeld en dan kijken ze eerst met een echo of het eitje er inderdaad nog zit en niet net gesprongen is. Gelukkig was dat het geval: hij was er nog. Dan gaan we nu over tot de punctie.

Omdat wij kozen voor een traject op eigen cyclus (gemodificeerde natuurlijke cyclus; zie vorige blog) hoeft er maar 1 eitje geoogst te worden en word je dus (?!) niet verdoofd. Bij een hyperstimulatie moeten er meerdere eitjes geoogst worden en word je wel verdoofd. Dan moeten ze immers ongeveer 5 tot 10 keer prikken. Bij 1 zou het maar eventjes pijn doen bij het aanprikken en voordat je goed en wel de pijn voelt is dat ook alweer klaar. Je voelt ‘m al aankomen: dat bleef uiteraard in mijn geval niet bij één prikje. Het aanprikken van de follikel lukte maar niet.. de dame die de handelingen verrichtte nam ons ook geheel mee in haar problematiek: ‘goh hij is wel stug’, ‘ja sorry ik kom er niet goed in’. Doe gewoon je ding en hou je mond! Alsjeblieft! Dat het niet lukte had ik ook wel in de gaten: ik verging van de pijn, wat een ellende. Als hoogtepunt wist ze ook nog op me te foeteren, ik ‘moet wel stil blijven liggen want ik zit hier met een enorme naald dichtbij je slagader’. Oja, goed idee. HOE DAN?! Uiteindelijk ging de broeder die erbij was (en die gelukkig wel heel aardig was) maar bovenop me liggen om me stil te houden. Erg prettig, want met zoveel pijn weet je gewoon echt niet meer hoe stilliggen ook alweer moest. Voor de dames die nog na mij moesten: sorry voor het geschreeuw, ik hoop niet dat ik jullie bang heb gemaakt. Uiteindelijk zat ze na 6 keer prikken dan eindelijk in de follikel en liep deze leeg in de buisjes. ‘Oh het gaat wel langzaam’, ‘nou er komt wel bloed mee’… tjonge, anders nog iets? 

Zodra de follikel leeg is, komt er een mannetje van de kamer ernaast de buisjes ophalen. Je kunt dan op een scherm meekijken wat hij ziet onder zijn microscoop. Want de follikel is nu wel leeg, maar zat er ook een eitje in? En daar ging ze weer: ‘het duurt wel lang’, ‘hij kan het geloof ik niet vinden’, ‘oh nee dit is toch niet het eitje’. En ik hoopte alleen maar uit alle gronden van mijn hart dat deze hel niet voor niets was geweest. Gelukkig verscheen er uiteindelijk een eitje op het scherm: halleluja! En dan is het ook rap weer van het scherm af want ze moeten zo snel mogelijk aan de slag in het lab. Ik mocht me – nog steeds vergaand van de pijn – weer aankleden en kon gelukkig nog even naar een soort van uitrust-kamer om bij te komen met kruidkoek en chocolademelk. 

De volgende dag kon ik alleen maar huilen. En dat heb ik ook gedaan. De hele dag. In bed. Deze ervaring was echt zó naar. En ik beleefde hem constant weer opnieuw. Daar komt de onzekerheid bij over wat er nu gaat gebeuren: lukt de bevruchting? Gaat het delen? Maandag tussen 8:30 en 9:30 uur zouden we worden gebeld of de bevruchting en deling zijn gelukt, en of ik dus diezelfde dag mag komen voor een terugplaatsing. Een terugplaatsing stelt niets voor, werd mij verteld. Dus die zondagavond vertrok Edwin toch maar gewoon voor een tweedaagse cursus naar Utrecht. Ik zat dus maandagochtend vergezeld door de katten te wachten op een telefoontje…

Test5

We mogen starten!

Tussen naar de dokter gaan en het daadwerkelijk kunnen starten met het traject zat bij ons 5,5 maand. Maanden waarin het vooral heel veel wachten was. Toen we de laatste testresultaten hadden besproken met de gynaecoloog was het weer wachten op de aanmelding in Groningen. In ons ziekenhuis kunnen we in principe het hele proces doorlopen behalve de daadwerkelijke punctie, bevruchting en terugplaatsing. Dat moet in Groningen gebeuren. Toen de gynaecoloog die ons aan kon melden in Groningen weer terug was van vakantie, werd ons nogmaals uitgelegd wat er ging gebeuren. Hij meldde ons aan in Groningen, en oja, we moeten ook nog even getest worden op Aids. Aids ja. Omdat er met ons materiaal gewerkt gaat worden. Natuurlijk weet je wel dat je geen Aids hebt, en toch zit je dan ’s avonds op de bank je af te vragen of je misschien niet toch Aids hebt? Gelukkig bleek dat niet het geval en werd de aanmelding in Groningen geregeld. 

Groningen wil alleen alsnog ook graag zelf een zaadtest doen. Prima, kan dat morgen? Nee, daar gaan we weer, weer een maand verder! Eind van de maand kon Edwin terecht. Zoals ik al eerder schreef, is zo’n test vrij simpel. Toch werd ons verteld dat de uitslag drie weken op zich zou laten wachten. D-R-I-E weken! Belachelijk! De receptioniste die ik aan de telefoon had heeft het moeten ontgelden. Wat was ik kwaad. Eerst een maand wachten tot je heen kunt, dan weer bijna een maand wachten op de uitslag – die je al weet, want er liggen al twee testresultaten. En ondertussen gebeurt er geen ene flikker, word je weer ongesteld, en nog een keer, en nog een keer… En het duurt niet zo lang omdat die test op zich laat wachten want zodra je het zaad inlevert wordt dat direct bekeken. Het is namelijk wel handig dat dat nog leeft wanneer het onder de microscoop ligt. Nee, het duurt zo lang omdat de resultaten eerst door de bureaucratische molen moeten voor ze aan ons / onze gynaecoloog worden gecommuniceerd.  

Ondanks de drie weken die ons werden verteld, maakten we toch twee weken na de test een afspraak bij onze gynaecoloog in de hoop dat de resultaten er stiekem toch al zouden zijn. De gynaecoloog zou weer op vakantie zijn op het moment dat het drie weken na de test was, plus dat het in mijn cyclus beter uit kwam om het twee weken na de test te doen. Mocht het dan wel binnen zijn dan kunnen we deze maand nog mee pakken. Deze uitslag was nog nodig om definitief te bepalen dat het inderdaad een IVF-ICSI traject ging worden. 

Op woensdag hadden we de afspraak, en de assistent zou maandag bellen als de uitslag er niet was. Dan zou de afspraak namelijk geen zin hebben. Toen ik niet werd gebeld, was ik dan ook voorzichtig blij! Zouden we dan nu toch echt kunnen gaan starten? Edwin belde dinsdag voor de zekerheid toch nog even, en helaas… de resultaten waren er nog niet. Het was ook te mooi om waar te zijn natuurlijk. De assistent bood aan om woensdag wel te komen, zodat we onder voorbehoud een en ander konden bespreken. Mochten de resultaten dan binnenkomen, dan hoefden we dan niet weer te wachten op een afspraak en konden we direct aan de slag. Dat was fijn. Toen we ons die woensdagochtend in de kliniekmeldden voor de afspraak, zei ze dat ze toch nog even had gebeld en dat de resultaten er toch waren! Wouw, spannend! Niet spannend wat de uitkomst zou zijn, we geloofden wel dat dat eenzelfde beeld zou geven. Maar spannend omdat we dan misschien toch kunnen gaan beginnen?

En inderdaad: we bespraken de laatste dingen en tekenden nog wat documenten. Onder andere over wat er met eventueel overgebleven zaadjes en eitjes zou gebeuren. Uiteraard stelden we die beschikbaar voor de wetenschap: zonder deze wetenschap zouden wij immers sowieso kinderloos gebleven zijn. Het betekende voor ons daarom veel om dat op deze manier te kunnen doen. Ook teken je documenten over wat er met embryo’s gebeurt wanneer een van ons overlijdt, of wij beide overlijden. Tjonge, we willen gewoon graag een baby en dan moeten we hier ineens over na gaan denken. Maar goed, nu alles geregeld was, kregen we alvast recepten mee voor de apotheek om drie soorten medicatie op te halen. Wanneer ik ongesteld zou worden, moest ik bellen. Dan maken we een afspraak om op de 8edag langs te komen voor de eerste echo om te bepalen hoe groot het ‘eitje van de maand’ is. We spreken van eitjes, maar feitelijk gaat het over follikels (eiblaasjes) waar dan een eitje in zit.

In Groningen zijn er twee vormen IVF. Wanneer je kiest voor hyperstimulatie komen meerdere follikels tot ontwikkeling die er dan allemaal uit gehaald worden en allemaal bevrucht worden. Er is dan een kans dat je 5-10 eitjes oogst, waarvan een aantal bevrucht raakt en waarvan je er dan eentje teruggeplaatst krijgt. De rest komt dan voor volgende pogingen in de vriezer. Wij kozen voor een traject op mijn eigen cyclus (gemodificeerde natuurlijke cyclus). Dit houdt in dat je je lijf even de tijd geeft om zelf te laten zien welk eitje deze maand aan de beurt is en dan met hormonen ingrijpt. Met het ene hormoon dat je spuit leg je de groei van het eitje stil en met het andere hormoon zorg je ervoor dat het wel doorgroeit. Doordat je zelf dat hormoon doseert heb je dus meer grip op de groei van dat eitje. Je wilt immers dat hij groot genoeg is maar nog niet springt. Voordat hij springt moet hij er namelijk uit. Daarna wordt in het laboratorium het zaadje rechtstreeks in het eitje gebracht in tegenstelling tot IVF (of IUI) waarbij het zaadje zelf nog in het eitje moet zien te komen. In de volksmond zeggen we altijd ‘je hebt er maar eentje nodig’, maar dat blijkt niet het geval. Een groep zaadjes moet eerst het eitje als het ware afpellen, waarna er eentje uiteindelijk in kan komen. Daarvoor heb je dus best veel zaadjes nodig en die ontbreken bij ons. Daarom waren IUI en IVF voor ons geen opties. Een eitje is ongeveer zo groot als de doorsnede van een haar, om maar even te duiden hoe bijzonder het is wat ze allemaal welniet kunnen in dat laboratorium. 

De verzekering vergoedt drie hyperstimulatie-pogingen of zes pogingen op eigen cyclus én twee hyperstimulatie-pogingen. Qua kansen schijnt dit ongeveer op hetzelfde neer te komen. Aan de ene kant neigde ik wel naar de hyperstimulatie, omdat het wel fijn klinkt dat je dan 5-10 eitjes oogst. Beetje meters maken.Maar omdat op eigen cyclus minder heftig voor mij zou zijn omdat ik in dit traject minder hormonen nodig heb, besloten we hier eerst voor te gaan. Het is een bizarre gedachte dat een zorgverzekeraar bepaalt hoeveel kansen je hebt om zwanger te raken en dat je na die kansen dan maar kinderloos blijft. Of je moet het zelf gaan betalen, maar dat is zó duur… Het aantal vergoedde kansen is wel gebaseerd op het feit dat na dit aantal pogingen de kans op succes echt minder wordt, maar toch. 

We haalden de medicatie bij de apotheek en nu was het weer wachten. Wachten tot ik ongesteld zou worden…

Wanneer je angst werkelijkheid wordt

Een jaar getrouwd. Hartstikke leuk, maar niet zwanger. Dat betekende dus dat we inmiddels twaalf teleurstellingen verder waren. Om nog een beetje van de zomervakantie te kunnen genieten na dit toch wel pittige en verdrietige jaar, hadden we bedacht om na de zomervakantie naar de dokter te gaan. Maar toen ik om een andere reden toch naar de dokter moest, besloten we alsnog om ook alvast te vragen hoe het zou gaan als we het medische traject in zouden willen. Gelukkig deed mijn huisarts daar niet moeilijk over: ze heeft een en ander in mijn dossier genoteerd en wanneer we het er aan toe hadden, konden we simpel een belletje doen en zou ze een doorverwijzing aanmaken. 

Het leek Edwin goed om eerst hem te laten testen. Dit zou het minst ingrijpend zijn: spul heenbrengen en afwachten. Omdat bij mij nog alles goed leek, had hij het vermoeden dat het bij hem niet helemaal goed zou zijn. Voordat er van alles in mij gestopt en uit mij gehaald zou worden, was dit volgens hem een makkelijke eerste stap. Dus zo geschiedde: via zijn huisarts een afspraak in het ziekenhuis om een potje heen te brengen. Gelukkig kon dat de volgende dag, want op dinsdagochtend is er een sperma-half-uurtje. Erg leuk: gezellig met andere mannen en hun potjes in de rij.

We hadden geen idee wanneer er een uitslag zou komen, maar aangezien de test niet heel ingewikkeld is – ze hoeven immers alleen maar te kijken hoeveel er zwemmen en hoe goed ze zwemmen – belden we de volgende dag maar zelf de huisarts. En dan krijg je zo’n assistent aan de telefoon… Zij riep in het wilde weg wat getallen, met daaraan toegevoegd dat dat ‘geloof ik niet zo goed’ is en dat we een paar dagen later maar even terug moesten bellen. What?! Dat het nog zo lang moest durenleek ons echt onzin, waarop ze (serieus!) zegt: ‘Ja nouja, ik zeg ook maar wat’. Tijd voor een cursusje voor deze dame. We hebben het hier niet over of je teennagel te lang is ofzo, het gaat wel over onze toekomst! 

Twee dagen later belde de huisarts: het is inderdaad niet goed. Tot zover de rustige zomervakantie. Wanneer je dit weet, wil je gewoon door. Je wilt nu ook weten wat je daarmee moet, wat het betekent, wat de opties zijn, wat de kansen zijn, wat er gaat gebeuren, wanneer dat gaat gebeuren, en zo nog heel veel meer vragen en onduidelijkheden. Van twee vriendinnen in hetzelfde traject wist ik ook dat het veel wachten zou worden. Dus dan konden we maar beter zorgen dat de trein alvast ging rijden. De volgende dag hebben we een doorverwijzing aangevraagd en tien dagen later viel een brief van het ziekenhuis in de bus met daarin een vragenlijst over van alles en nog wat. Een week later kwam de afspraakbevestiging en een maand na mijn eerste bezoek aan de huisarts hadden we dan een afspraak in de fertiliteitskliniek. Wat heel prettig was, is dat dit een gebouw is op een andere plek dan het ziekenhuis. Dus niet op de afdeling gynaecologie, en niet in een wachtkamer vol dikke buiken. Wat wat minder prettig was, is dat dit naast de BabyPlanet is. Nouja, weet je weer even waar je het voor doet laten we maar zeggen. 

Ik had de hoop dat we dan nu ook van start konden gaan: ik had mijn cyclus-informatie verzameld uit de app, gekeken waar ik op dit moment in mijn cyclus zat en alvast wat vooruitgedacht over hoe het nu verder zou gaan. We hadden nog gebeld of zij de uitslag van het zaadonderzoek ook hadden, maar dat hadden ze niet. Want ja, dat was via de huisarts gegaan. Dus wij hebben die ochtend nog een flitsbezoek gebracht aan de huisarts om zelf een printje van de uitslag mee te nemen naar de gynaecoloog in de fertiliteitskliniek. De hedendaagse techniek staat immers voor niets.Je moet echt zelf je kop erbij houden! Als we dit niet hadden gedaan, hadden we weer op een volgende afspraak moeten wachten. Nu konden we gelukkig gelijk de uitslag bespreken. De gynaecoloog vertelde ons de mogelijke trajecten, maar was na het zien van de uitslag heel duidelijk: dit was zó slecht dat het IVF-ICSI moest worden. IUI en IVF zouden ons niet gaan helpen. We gingen helaas nog niet van start: eerst moet er van alles getest worden. Ik werd geprikt op chlamydia en mijn hormonen en een volgende afspraak zou een echo gemaakt worden. De uitslag van de bloedtest was echter zo duidelijk, dat dat niet nodig bleek. Gelukkig, op zich fijn nieuws dat inderdaad met mij alles goed lijkt! 

Oja, behalve mijn BMI. Afhankelijk van hoeveel te zwaar je bent, moet je een bepaald percentage afvallen. Voor mij was dat 5%. Omdat ik de formulieren ietsjes rooskleuriger had ingevuld (hehe, oeps, boontje komt om z’n loontje) betekende dat dat ik nog iets meer dan dat moest afvallen. Mijn gewicht is zo’n beetje mijn hele leven al een probleem en afvallen is gewoon kut. Van de gynaecoloog mochten we ook geen crash dieet doen, maarja! Ik wil ook niet een jaar doen over die -5% natuurlijk. Dus ik besloot wel een dieet te doen, maar vooral ook te gaan sporten. Nog nooit in mijn leven hield ik het zo goed vol om drie keer per week te sporten als nu. Ik vond dit echt heel naar: ik snap dat het de kansen vergroot en risico’s beperkt als je een gezonder gewicht hebt, maar in zo’n stressvolle tijd een externe eis om af te vallen is echt niet tof. Zeker niet als je je ontspanning vaak zoekt in gezellig uit eten met elkaar en met vrienden. Alsof je dubbel gestraft wordt: ha, jij kan geen kinderen krijgen, en we gaan je alleen helpen als jij kan laten zien dat je af kunt vallen! Terwijl mijn lijf gezond was! Heel moeilijk vond ik het…

Ook Edwin moest opnieuw getest worden. Ze willen twee keer het zaad onderzoeken om uit te sluiten dat het toevallig een slechte lichting is. We waren erg blij dat we zelf al besloten hadden om te testen, want er moeten 10 weken tussen de twee testen zitten! Dus die eerste weken waren inmiddels al voorbij en in augustus mocht Edwin eindelijk weer getest worden. Hier kwam eenzelfde beeld uit, dus vervolgonderzoek bij de uroloog en bloedonderzoek. De uroloog moet weer uitsluiten dat de verminderde kwaliteit komt door blokkades en/of ontstekingen. De echo is goed, maar het bloed niet echt. Dat moet dus opnieuw plus aanvullende onderzoeken omdat dat mogelijk komt door ‘een gezwel wat drukt’ op het prostaat of de hersenen. In de hele diagnose-fase was dit een van de vreselijkste momenten: je gaat van kinderwens naar de angst dat je man misschien kanker heeft. Gelukkig konden we zes dagen later direct terecht en bleek alles goed. Toen heb ik echt gehuild van opluchting: mijn man is gezond. En dat slechte zaad daar gaan we wel mee dealen. 

Werken lukte ondertussen niet echt meer. Gelukkig was mijn werkgever erg begripvol en heb ik alle ruimte gekregen. Veel dagen bracht ik door op de bank met Netflix, huilend onder een deken, knuffelend met onze katten of me uit de naad werkend in de sportschool. En altijd je telefoon bij de hand, want áls er gebeld zou worden, dan wil je natuurlijk wel op kunnen nemen. Veel tranen zijn er geweest. Zo veel onzekerheden. Wat nou als het nooit zou lukken? Blijf ik dan kinderloos bij Edwin, de liefde van mijn leven? Of niet, omdat ik toch echt heel graag kinderen wil? Ja, ik weet het, dan zijn er nog wel andere opties enzo. Maar dat is iets waar je in deze fase nog echt helemaal niet aan toe bent om over na te denken.

We bespraken de laatste resultaten met de gynaecoloog: alles staat klaar om te starten! Mooi! Alleen déze gynaecoloog kan ons niet aanmelden in Groningen..!! Tjongejonge, wéér wachten! Want degene die dat wel kan, ja, die is net ff op vakantie. Komt u twee weekjes later maar weer terug. Ach ja, weer een cyclus verder… we zijn immers nog maar vier maand bezig.

Geef het een jaartje

Toen ik stopte met de pil en mijn eerste eigen menstruatie keurig de maand daarop volgde, was ik hoopvol. Het gaf vertrouwen in mijn lijf dat blijkbaar nog wist wat het zonder de hormonen moest gaan doen. Het was even afwachten hoeveel dagen mijn cyclus gemiddeld zou tellen in deze natuurlijke modus en wanneer dus precies de vruchtbare dag(en) zou zijn. Sommige meiden kunnen op de dag nauwkeurig vertellen wanneer ze weer ongesteld worden. Zo precies was het bij mij niet, maar het wasvoor mijn gevoel wel regelmatig genoeg. Mijn cyclus varieerde tussen de 28 en 32 dagen ongeveer. We konden dus redelijk goed mikken op de vruchtbare dagen. 

Continue reading “Geef het een jaartje”

Verliefd, verloofd, getrouwd, zwanger…?

Onze verliefdheid was er zo eentje uit het boekje: je hebt elkaar al een aantal keren gezien en dan ineens slaat de vonk over. Zonder dat er feitelijk iets gebeurde, gebeurde er zo veel! Zoiets is súper goed voor je dieet, want ik heb echt dagen niet gegeten. Heel voorzichtig begon ik af te tasten of Edwin hetzelfde had ervaren, maar natuurlijk had hij me hartstikke door. Een spannende en leuke tijd volgde die resulteerde in een urenlange boswandeling waarna we samen besloten te zien wat dit ons ging brengen. Al snel verkocht ik mijn huis, trok ik bij Edwin in en leefden we echt ons verliefde leven.

Continue reading “Verliefd, verloofd, getrouwd, zwanger…?”